H Παπαρούνα της Ανθρωπιάς

Ιστορία βασισμένη σε Φανταστικό Διώνυμο.
κάρο-παπαρούνα
της Σταϊκοπούλου Μαρίας

Μια φορά και δύο καιρούς ήταν ένας αγρότης. Βγήκε από το φωτεινό αγροτόσπιτό του μια καλή μέρα, έτσι φαινόταν στην αρχή της τουλάχιστον, και κατευθύνθηκε στο υπόστεγο. Εκεί φύλαγε το κάρο του. Πόσο το αγαπούσε αυτό το κάρο. Λογικό άλλωστε, αφού είχαν περάσει μαζί μια ολόκληρη ζωή. Τώρα στα γεράματά τους και οι δύο ένιωθαν κάπως κουρασμένοι, αλλά συνέχιζαν τις διαδρομές τους από το αγρόκτημα στο χωριό γιατί τους έδινε δύναμη η αγάπη τους. Γνωρίζοντας ο αγρότης ότι το κάρο του δεν ήταν πλέον πολύ δυνατό δεν το φόρτωνε με βαριά πράγματα. Έτσι και σήμερα το φορτίο του είχε φρεσκοκομμένο χαμομήλι. Μέσα στο φορτίο υπήρχε και κάτι άλλο εκτός από χαμομήλι που δεν το ήξερε ο αγρότης. Αυτό το κάτι, αυτό το άλλο, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια κόκκινη σαν φωτιά παπαρούνα. Αν αναρωτιέστε πως βρέθηκε εκεί, φαίνεται πως όταν ο αγρότης μας γρήγορα γρήγορα έκοβε τα χαμομήλια έκοψε καταλάθως και αυτήν την παπαρούνα που βρισκόταν εκεί γύρω τριγύρω και την έριξε στο σωρό με τα χαμομήλια. Μετά όλα μαζί τα λουλούδια τα φόρτωσε στο κάρο του και αφού το έζεψε στο γαϊδουράκι ξεκίνησε το δρόμο του προς το χωριό.

       Δρόμο έπαιρνε, δρόμο άφηνε ο αγρότης, μα ακόμη δεν έφτανε στο χωριό για να πωλήσει τα χαμομήλια του. Εκείνον όμως δεν τον πείραζε καθόλου γιατί η διαδρομή ήταν υπέροχη, μιας και οι κάμποι ήταν γεμάτοι χρωματιστά λουλούδια, τα δέντρα γέμισαν άνθη, φύσαγε ένα ελαφρύ αεράκι μεταφέροντας προς το παρόν μόνο τις ευωδιαστές μυρωδιές των ανθισμένων φυτών στα ρουθούνια του αγρότη. Ήταν όλα τόσο όμορφα!

       Ενώ ο αγρότης απολάμβανε το ανοιξιάτικο τοπίο, πάνω στο κάρο επικρατούσε εμπόλεμη κατάσταση. Αυτό συνέβαινε γιατί μόλις τα χαμομήλια αντιλήφθηκαν την ύπαρξη της παπαρούνας θύμωσαν πολύ. «Τι δουλειά έχει αυτή ανάμεσά μας;» έλεγαν και ξανάλεγαν. «Μα και εγώ λουλούδι είμαι, όπως και εσείς. Το ίδιο λιβάδι μας έθρεψε και η ίδια βροχή μας πότισε. Μη μου θυμώνετε.» έλεγε και ξανάλεγε η παπαρούνα. «Άθελα μου βρέθηκα εδώ» συμπλήρωσε με ένα μικρό δισταγμό γιατί γνώριζε πως αυτό δεν ήταν εντελώς αλήθεια. Έκαναν πως δεν την άκουγαν τα χαμομήλια και με δυνατή φωνή της έλεγαν «Είσαι κόκκινη! Είσαι και μαύρη! Δεν μας μοιάζεις καθόλου!». Σιώπησε η παπαρούνα βλέποντας πως ήταν αδύνατο να καταλάβουν τα χαμομήλια αυτά που τους εξηγούσε. Περίμενε για λίγο να ηρεμήσουν και με όση γλυκύτητα διέθετε απευθύνθηκε στα κοντινά της χαμομήλια «έχετε δίκιο να λέτε πως είμαι διαφορετική, μα και τι πειράζει; Εσείς είστε άσπρα και κίτρινα, εγώ κόκκινη και μαύρη. Εσείς καταπραΰνετε τον πονόλαιμο των ανθρώπων, εγώ την πείνα τους. Σκεφτείτε χαμομήλια μου πως όλοι μαζί ομορφαίνουμε τους κάμπους με τα ωραία μας χρώματα, εμείς βοηθούμε τους ανθρώπους με τις ευεργετικές μας ιδιότητες. Αν ήμασταν όλοι ίδιοι ούτε τα λιβάδια θα είχαν τόση ομορφιά, ούτε οι άνθρωποι τόσα καλά. Γι’ αυτό σας λέω είμαστε όλοι λουλούδια! Όλα τ’ άλλα δεν έχουν σημασία!». Τα χαμομήλια που την άκουσαν ένιωσαν τη λουλουδένια καρδιά τους να χτυπά με το ρυθμό της ευμένειας και έγιναν φίλοι της. Πήρε θάρρος η παπαρούνα και είπε τα ίδια λόγια πιο δυνατά για να τα ακούσουν και άλλα χαμομήλια, όπως και έγινε. Έγιναν και αυτά με τη σειρά τους φίλοι της. Όλο και κύλαγε το ποτάμι του χρόνου, όλο και πλήθαιναν οι φίλοι της παπαρούνας, ώσπου τα λόγια αυτά μεταφέρθηκαν από στόμα σε στόμα σε όλα τα χαμομήλια του κάρου. Βέβαια για να πούμε την αλήθεια δεν την πίστεψαν όλα τα χαμομήλια γι’ αυτό κάποια, αυτά που ήταν πολύ μακριά της παρέμεναν εχθρικά εναντίον της. Εκείνη όμως δεν την ενοχλούσε γιατί ήξερε το μεγάλο μυστικό.

       Μόλις άρχισαν να αχνοφαίνονται τα πρώτα σπίτια του χωριού, πριν όμως βγουν από το λιβάδι είδαν ξαφνικά να έρχεται φωτιά κατά πάνω τους. Μάλιστα τα χαμομήλια που ήταν πάνω πάνω στο σωρό φώναζαν «κάντε κάτι! Κάηκαν ήδη πολλά χαμομήλια! Βιαστείτε! Θα καούμε και εμείς!». Τότε κατάλαβε η παπαρούνα ότι η ώρα είχε φτάσει. Ανακοίνωσε στα φιλαράκια της χαμομήλια ότι έπρεπε να κατέβουν αμέσως από το κάρο να βοηθήσουν τα άλλα χαμομήλια που ήταν ακόμη ριζωμένα στο χώμα και δε μπορούσαν να προχωρήσουν σαν κι αυτά και πως αν δεν έκαναν κάτι κινδύνευαν να καούν όλα γιατί η φωτιά ήταν μεγάλη και πεινούσε πολύ. Το έργο τους ήταν ακόμη πιο δύσκολο από όσο φαινόταν γιατί με το μέρος της κόκκινης σαν παπαρούνας φωτιάς ήταν και ο φίλος της ο άνεμος που τη μετέφερε γρήγορα σαν αστραπή.

       Κατέβηκαν από το κάρο μόνο όσα χαμομήλια ήταν φίλοι της παπαρούνας. Άκουγαν προσεκτικά τις οδηγίες της «πρέπει να καούμε πριν φτάσει η φωτιά στα υπόλοιπα χαμομήλια του λιβαδιού! Με αυτόν τον τρόπο θα δημιουργήσουμε ένα προστατευτικό τείχος γύρω τους! Έτσι όταν φτάσει η άγρια φωτιά θα είμαστε ήδη καμένες και δεν θα έχει τι άλλο να κάψει! Θα νομίζει ότι τελείωσε ότι το φαί της και θα σβήσει χωρίς να αγγίξει τα ριζωμένα στο χώμα αδέρφια χαμομήλια μας. Πιαστείτε από τα φυλλαράκια σας λοιπόν και κατευθυνθείτε προς τη φωτιά!».

       Πιάστηκαν από τα φυλλαράκια τους σαν σε χορό τα χαμομήλια και άρχισαν να περικυκλώνουν τα ζωντανά του λιβαδιού χαμομήλια. Η φωτιά όλο και πλησίαζε. Όλο και θέριευε γιατί έτρωγε και δυνάμωνε. Όμως ο αριθμός των χαμομηλιών δεν αρκούσε για να προστατέψει τα ριζωμένα χαμομήλια. Τότε είδαν τη θυσία και τα εχθρικά χαμομήλια που βρίσκονταν ακόμη στο κάρο και έτρεξαν να κλείσουν τον κύκλο της ζωής. Και η φωτιά τους έφτασε. Και η φωτιά τους έκαψε. Και μετά καταλάγιασε και έπειτα έσβησε.

       Τα χαμομήλια του λιβαδιού δεν ένιωσαν καν τη φωτιά! Μόνο μια ζέστη. Να κατάλαβαν άραγε ότι η ζεστασιά αυτή πήγαζε από τη θυσία; Τα χαμομήλια και η παπαρούνα που κάηκαν σίγουρα δεν ήταν πλέον όμορφα λουλούδια, ήταν όμως ωραία!