Φοιτητική Μυθοπλασία και Συγγραφή

Ιστορία βασισμένη σε Φανταστικό Διώνυμο.
συνείδηση- ένστικτο

της Μουρατίδη Παρασκευής Σταυρούλας

 Η βροχή είχε σταματήσει εδώ και πολλή ώρα. Μόνο οι δρόμοι είχαν απομείνει βρεγμένοι όμως αυτό δεν ήταν πρόβλημα για τους βιαστικούς περαστικούς  που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να φτάσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται στον προορισμό τους. Όλοι βάδιζαν με σκυμμένο το κεφάλι αδιαφορώντας για τα πάντα γύρω τους, αδιαφορώντας για τα αυτοκίνητα που περνούσαν σαν σίφουνες από δίπλα τους, για τα αδέσποτα της γειτονιάς που απελπισμένα περίμεναν κάποιον να τους ρίξει έστω κι ένα κομμάτι ψωμί, αδιαφορώντας ακόμα και για τους άλλους περαστικούς που περνούσαν δίπλα τους αγγίζοντας τους ώμους τους '' Μα πως γίνεται να αγγίξεις τον άλλον ακόμα και καταλάθος και να μην σηκώσεις καν το βλέμμα σου για να του ρίξεις έστω μια ματιά;'', σκέφτηκε ο μικρός Αντώνης.

  Ο Αντώνης σε αντίθεση με τους περαστικούς παρατηρούσε τα πάντα γύρω του, τα πάντα! Ρούφαγε κυριολεκτικά την κάθε εικόνα και το κάθε τι που έβλεπε είχε μια αξία γι αυτόν. Πώς θα μπορούσε λοιπόν να μείνει απαρατήρητη η υπέροχη πολύχρωμη εικόνα της βιτρίνας του ζαχαροπλαστίου από το βλέμμα του; Μα η συγκεκριμένη εικόνα είχε και γεύση μαζί! Και μόνο στη σκέψη μιας μπουκιάς από την πιο μικρή, την πιο απλή και ταπεινή τούρτα, ο Αντώνης ένιωθε ένα γαργαλητό μέσα στο στόμα του. Πλησίασε το μαγαζί και στάθηκε έξω από την βιτρίνα. Ήταν όλα τόσο όμορφα! Όσο κι αν προσπάθησε δεν μπορούσε να θυμηθεί την τελευταία φορά που έφαγε κάτι γλυκό: ''Τα γλυκά είναι περιττά έξοδα, να λες ευχαριστώ που έχουμε να φάμε λίγο ψωμί και να ξεχάσεις τα γλυκά!'' αυτή ήταν η μοναδική απάντηση από τον πατέρα του κάθε φορά που έπαιρνε το ρίσκο να ζητήσει έστω και μία σοκολάτα.

  Μα όλα φαίνονταν τόσο νόστιμα, αυτή η ροζ τούρτα στο κέντρο της βιτρίνας με τα κερασάκια γύρω γύρω, λίγο πιο πίσω το μεγάλο σοκολατένιο κέικ σε σχήμα καρδιάς, ακόμη πιο δίπλα τα παγωτά σε ό,τι γεύσεις μπορεί να βάλει ο νους σου και όλα ήταν τόσο εντυπωσιακά! Τότε ο Αντώνης πρόσεξε τα μικρά σοκολατάκια στην άκρη της βιτρίνας, τόσο κοντά στην πόρτα του ζαχαροπλαστείου...Και τότε άρχισε να το σκέφτεται: ''Αν σταθώ στην είσοδο, με τόσο κόσμο που έχει το μαγαζί κανείς δε θα με δει, κανείς δε θα με προσέξει και ίσως το χέρι μου να φτάνει, ναι ναι, σίγουρα φτάνει, να θα κάνω μία έτσι και θα αρπάξω ένα σοκολατάκι μετά θα τρέξω πολύ γρήγορα και θα φύγω από το στενό που βγάζει στον κεντρικό δρόμο μετά θα συνεχίσω να τρέχω και τότε σίγουρα ακόμα κι αν κάποιος με κυνηγήσει θα με χάσει από τα μάτια του. Κι αν με γνωρίσει άλλη μέρα; Μπα όχι όχι... άλλωστε όταν οι άνθρωποι δεν έχουν να μάθει να παρατηρούν τίποτα γύρω τους γιατί να παρατηρήσουν σήμερα εμένα, ένα δεκάχρονο παιδί στην είσοδο ενός ζαχαροπλαστείου;'' 

  Ο Αντώνης πλησίασε την πόρτα, ήταν σίγουρος πια πως το χέρι του έφτανε...Και εκείνη τη στιγμή η συνείδηση του  ακούστηκε σαν ξυπνητήρι μέσα στο κεφάλι του: ''Μα τι πάω να κάνω; Eγώ δεν είμαι κλέφτης.''  Κάνει να φύγει, μετανιωμένος και ντροπιασμένος που άφησε τον εαυτό του να κάνει τέτοιες σκέψεις...Αλλά την τελευταία στιγμή σταματάει: ''Ίσως αν έριχνα μια ακόμη ματιά...''είπε από μέσα του και γύρισε ξανά. Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, ήταν σαν να τον διέταζε ένα βαθύτερο ένστικτο που έπρεπε οπωσδήποτε να ικανοποιηθεί και η μόνη λύση ήταν να απλώσει το χέρι του και να πάρει επιτέλους ένα σοκολατάκι! 

  Πλησίασε λοιπόν πιο κοντά την είσοδο, σιγουρεύτηκε ότι κανείς δεν τον βλέπει και με μία γρήγορη κίνηση άπλωσε το χέρι και πήρε ένα σοκολατάκι, μετά το έβαλε στη τσέπη του και άρχισε να τρέχει. Εκείνη τη στιγμή άκουσε τη φωνή της κυρίας από το ζαχαροπλαστείο να τον φωνάζει και να τρέχει από πίσω του... ''Αυτό ήταν'' σκέφτηκε, ''δεν έχει νόημα να τρέξω...με κατάλαβε!'' Σταματάει λοιπόν έχοντας ακόμα το σοκολατάκι στην τσέπη του, γυρνάει και κοιτάει την κυρία που τον πλησίαζε. ''Για πού νομίζεις ότι το 'βαλες μικρέ;'' Ο Αντώνης ήταν έτοιμος να δεχτεί κάθε τιμωρία... '' Γιατί έφυγες έτσι τρέχοντας; Σε έβλεπα πολλή ώρα έξω από τη βιτρίνα και είπα να σου κάνω ένα δωράκι μα πριν προλάβω να σου το φέρω είχες εξαφανιστεί!'' Τότε η κυρία του ζαχαροπλαστείου βγάζει από την τσέπη τής ποδιά της μια τεράστια σοκολάτα με όμορφα σχέδια χαραγμένα επάνω της και μια κόκκινη κορδέλα στο διάφανο περιτύλιγμα της και του την προσφέρει. Ο Αντώνης δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που συνέβαινε, έβγαλε το σοκολατάκι από την τσέπη του αφήνοντάς το να πέσει στο πεζοδρόμιο, γύρισε αμέσως την πλάτη του και άρχισε να τρέχει...να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε με μία μόνο σκέψη στο μυαλό του: '' Μα πώς με παρατήρησε;''