To Μαγεμένο Δάσος

Ιστορία βασισμένη σε Φανταστικό Διώνυμο.

Δέντρο-Μαξιλάρι 

της Γιαννίρη  Σοφίας

Μια φορά κι έναν καιρό σ'ενα δάσος μαγικό, περπατούσε ένα μικρό αγόρι. Το αγόρι, είχε μαγευτεί απο την ομορφιά και προχωρούσε όλο και πιο μέσα μέχρι που χάθηκε και δεν θυμόταν τον δρόμο να γυρίσει πίσω. 

         Κάποια στιγμή άρχισε να νυχτώνει. Καθώς σκοτεινιά απλώνονταν παντού  το δάσος έχανε την ομορφιά του, ενώ τα μυστήρια θεριά που κατοικούσαν εκεί έβγαζαν τους πιο φοβερούς ήχους κάνοντας το μέρος να μοιάζει τρομακτικό. Φόβος είχε πιάσει το μικρό αγόρι που άρχισε να κλαίει απελπισμένο , ώσπου ξαφνικά αμφανίστηκε εμπρός του μια φωτεινή νεραϊδούλα.

“-Τί γυρεύεις εδώ τέτοια ώρα μόνος σου;” , ρώτησε η νεραϊδούλα.

“-Περπατούσα μέσα στο δάσος και χάθηκα. Δέν ξέρω τον δρόμο να γυρίσω πίσω... φοβάμαι πολύ!” , απάντησε το αγόρι με μάτια βουρκωμένα!

      Η νεραϊδούλα δεν είπε τίποτα άλλο, παρά κοιτώντας τον επίμονα του χαμογέλασε παιχνιδιάρικα και απομακρύνθηκε. Το μικρό αγόρι δεν έχασε καιρό...!Την ακολούθησε, μέχρι που έφτασαν μπροστά σ' ένα θεόρατο δέντρο με μια τεράστια, σαν σπηλιά, φωτισμένη κουφάλα και δειλά δειλά προχώρησε προς τα μέσα . Εκεί αντίκρυσε έναν άλλο κόσμο με χιλιάδες μικρά φτερωτά πλασματάκια- ΦΤΕΡΩΤΕΣ ΝΕΡΑΪΔΕΣ, που πετούσαν εδώ κι εκεί! Μόλις, οι νεραϊδούλες αντίκρυσαν το αγόρι, μαζεύτηκαν τριγύρω του – τον γαργάλησαν, έπαιξαν μαζί του κι έστησαν έναν πολύ όμορφο , μαγικό χορό. Ο φόβος του αγοριού είχε γίνει έκληξη και χαρά- είχε μαγευτεί ξανά απο την ομορφιά των μικροσκοπικών φτερωτών πλασμάτων. Όλο το βράδυ έπαιζε, χόρευε και τραγουδούσε με τις καλές νεραϊδουλες. 

     Όμως, κάποια στιγμή, το αγόρι, κουράστηκε κι ήθελε να γυρίσει στο σπίτι του. Η νεραϊδούλα, που τον είχε βρεί στο δάσος, κατάλαβε πώς ένιωθε. Τον πλησίασε, τον κοίταξε με στοργή και του δωσε ένα φιλί στο μάγουλο που τον αποκοίμησε γλυκά . Ονειρεύτηκε πως πετούσε, πάνω σ' ένα μαξιλάρι και ταξίδευε  στον ουρανό.

       Όταν ξύπνησε βρέθηκε στο μαλακό κρεβατάκι του. Δεν μπορούσε να καταλάβει αν τα έζησε όλα αυτά ή αν ήταν απλά ένα όνειρο,αλλά πολύ θα ήθελε να είναι αληθινά. Σαν ξύπνησε για τα καλά, βρήκε δίπλα του ένα μαξιλάρι, που όμοιό του δεν υπήρχε μέσα στο δωμάτιο. Αυτό λαμπύριζε και μοσχοβολούσε σαν λουλούδι του δάσους. Ήταν το μαξιλάρι του ονείρου!!! Δεν είχε καμία αμφιβολία πια και ήξερε πως κάθε φορά που θα κοιμόταν πάνω στο μαγικό  μαξιλάρι θα χανόταν και πάλι στο δάσος και θα έβρισκε ξανά τις καλές του νεραϊδούλες!!!