Μα ήταν τόσο απλό!

Μικρή Ιστορία

της Μουρατίδη Παρασκευής-Σταυρούλας

Ήταν απόγευμα Κυριακής και μόλις είχαμε τελειώσει το φαγητό. Η μαμά καθόταν στο γραφείο της και δούλευε. Ο μπαμπάς ήταν στη κουζίνα και έπλενε τα πιάτα και η Αλίκη ήταν στο δωμάτιό της και μας έλεγε ότι διάβαζε, αλλά εγώ να σας πω την αλήθεια δεν την πιστεύω και πολύ. Εγώ, που δεν είχα τι άλλο να κάνω, αποφάσισα να πάω στο δωμάτιό μου και να πάρω έναν μεσημεριανό υπνάκο.

Μπήκα λοιπόν στο δωμάτιο, ξάπλωσα στο κρεβάτι και έκλεισα τα μάτια μου και τότε άκουσα το νιαούρισμα της Γαλανής. Είχε κάτσει στην άκρη του κρεβατιού με την ουρά τεντωμένη και νιαούριζε ασταμάτητα. Επειδή λοιπόν ήταν πολύ δύσκολο να κοιμηθώ έτσι, αποφάσισα να πάω να ρωτήσω τη μαμά γιατί η Γαλανή δεν σταματάει το νιαούρισμα.

-Μαμά, γιατί η Γαλανή νιαουρίζει τόσο πολύ σήμερα;

-Μάλλον θα διψάει, γιατί δεν δοκιμάζεις να της βάλεις λίγο νερό; είπε η μαμά.

Πήρα, λοιπόν, το μπολάκι της και της έβαλα λίγο νερό, μετά της το πήγα και περίμενα να δω αν θα ηρεμήσει. Περίμενα, περίμενα...Αλλά τίποτα! Η Γαλανή όχι μόνο δεν έπινε νερό αλλά νιαούριζε πιο δυνατά.

Σκέφτηκα ότι η μαμά έκανε λάθος κι έτσι αποφάσισα να πάω να ρωτήσω τον μπαμπά.

-Μπαμπά, γιατί η Γαλανή νιαουρίζει τόσο πολύ σήμερα;

-Μάλλον θα πεινάει γιατί δεν δοκιμάζεις να της βάλεις λίγο φαγητό; είπε ο μπαμπάς.

Πήρα, λοιπόν , το πιατάκι της και της έβαλα λίγο από το φαγητό της, μετά της το πήγα και περίμενα να δω αν αυτό θα πιάσει. Περίμενα, περίμενα...Αλλά πάλι τίποτα! Η Γαλανή όχι μόνο δεν έτρωγε αλλά νιαούριζε ακόμη πιο δυνατά.

  Η μόνη μου ελπίδα ήταν η Αλίκη, πήγα και την ρώτησα....ξέρετε τι.

-Μάλλον θέλει να παίξει, δώσε της το κουβάρι της και θα ηρεμήσει.

Πήρα, λοιπόν, το κουβάρι και το άφησα μπροστά της.  Περίμενα, περίμενα...και μετά περίμενα κι άλλο λίγο...αλλά τίποτα! 

''Μα δεν γίνεται αυτό!'' είπα, ''Τι θέλεις επιτέλους;'' Τότε η Γαλανή ήρθε και έτριψε το κεφάλι της πάνω στο χέρι μου. Άρχισα κι εγώ να την χαϊδεύω και τότε έγινε το θαύμα! Η Γαλανή σταμάτησε να νιαουρίζει και ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν το γουργουρητό της.

Όταν την πήρε ο ύπνος, βγήκα από το δωμάτιο πήγα στο σαλόνι που ήταν όλοι μαζεμένοι και τους είπα περήφανα: ''Μα ήταν τόσο απλό! Λίγη αγάπη ήθελε!''