Σύντομες Σκέψεις

Μικρή Ιστορία
της Λαζαρίδου Ειρήνης 

Χθες, το βράδυ, δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Το μέλλον είχε στραβοκαθίσει πάνω στο κεφάλι μου. Το ήξερα, έτρεχε, έφευγε, μας άφηνε.

Χθες, το βράδυ, σηκώθηκα και κοίταξα από το παράθυρο την ηρεμία. Και άκουσα από πίσω, στη φασαρία της τηλεόρασης να λένε "αν τους αφήσουμε να φύγουν, τότε θα μας αφήσουν να αποφασίσουμε". 

Χθες, το βράδυ, θυμήθηκα όταν παιδιά παίζαμε στο δρόμο. Και με στόχευαν με ξύλινο όπλο. Σήκωνα τα χέρια ψηλά και φώναζα: "Αρκετά! Αν με αφήσεις να φύγω, θα σε αφήσω και εγώ άλλη φορά!"

Χθες, το βράδυ, μέσα στον ύπνο σου κατάλαβες την αναστάτωσή μου. Για λίγο μόνο, ξύπνησες και μου είπες: "Ονειρεύτηκα πως έφευγες. Μη με αφήνεις, έλα εδώ". 

Χθες, το βράδυ, μετά από καιρό, κοιμήθηκα ήσυχος.