Μικρή Ιστορία
της Ειρήνης Χαλκιά
Αυτός κάθεται στο μπαλκόνι του σπιτιού του με το φεγγάρι να λούζει τα γκρίζα μαλλιά του. Κοιτάζει κάτω στο δρόμο, αλλά δεν βλέπει το δρόμο, βλέπει τη ζωή του. Τους γονείς του, τα παιδικά του χρόνια, τον εαυτό του να τρέχει ανέμελο παιδί στους δρόμους, την πρώτη του δουλειά, το γάμο του… Πενήντα χρόνια πέρασαν τόσο γρήγορα. Έχει πάρει την απόφαση του, όσο και να παλέψει δεν μπορεί να τα καταφέρει πια. Όλα όσα ονειρεύτηκε αυτά τα χρόνια και μόχθησε για να αποκτήσει του τα πήραν αυτοί που τώρα ζητωκραυγάζουν και για ακόμη μία φορά υπόσχονται να σώσουν τη χώρα. Δεν νοιάζονται όμως για τη χώρα, δεν νοιάζονται γι’ αυτόν και τόσους άλλους σαν κι αυτόν, για τα παιδιά του, για τα εγγόνια του. Κλείνει τα μάτια και αφήνεται στην αγκαλιά της νύχτας , τέρμα το άγχος, τέρμα ο φόβος, τέρμα όλοι αυτοί που δήθεν νοιάζονται. Ο αέρας μυρίζει αγιόκλημα και του χαϊδεύει απαλά τις ρυτίδες. Ενώ είναι έτοιμος να κάνει το βήμα και να τα αφήσει όλα πίσω, ένα χέρι τον αρπάζει τρυφερά από το μπράτσο. «Είναι ωραία βραδιά απόψε, δεν κάνει να τη χαλάσουμε» του λέει με τρυφερή φωνή η γυναίκα του που τόσα χρόνια στέκει βράχος δίπλα του. Κοιτάζει τα μάτια της, μέσα τους λάμπει η χλωμή σελήνη. Τέρμα το άγχος, τέρμα ο φόβος, τελικά υπάρχει κάποια που νοιάζεται και γι’ αυτήν αξίζει να ζήσει και την επόμενη μέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου