Χορός στα Σύννεφα

Ιστορία με την αφορμή μιας φωτογραφίας.

της Χαλκιά Ειρήνης

Η μουσική ξεκίνησε. Ο παρουσιαστής ανακοινώνει το όνομά μου και το νούμερο μου. «Η φανταστική Νατάλια σε ένα νούμερο που κόβει την ανάσα. Χορός στα σύννεφα, υποδεχτείτε την κυρίες και κύριοι με ένα δυνατό χειροκρότημα!». Να μαι λοιπόν έτοιμη, με τη φανταχτερή στολή μου και το πρόσωπό μου ζωγραφισμένο, ένας κλόουν έτοιμος να βγει στη σκηνή. Μόνο που οι κλόουν ζωγραφίζουν και ένα μεγάλο χαμόγελο, το δικό μου πρέπει να το προσποιούμαι. Παίρνω μια βαθειά ανάσα, φοράω το ψεύτικο χαμόγελο και με όλη μου τη χάρη, που ύστερα από τόσες πρόβες έχω αποκτήσει, βγαίνω από τα παρασκήνια.

  Έχει κόσμο απόψε. Το εσωτερικό της τέντας είναι γεμάτο.  Άντρες, γυναίκες και μικρά παιδιά έχουν έρθει όλοι για να γευτούν λίγη από τη μαγεία του τσίρκου και εγώ πρέπει να τους την προσφέρω. Έτσι ξεκινάω… Συγκεντρώνομαι… Δεν ακούω τη μουσική, δεν ακούω την οχλαγωγία, τα χειροκροτήματα, τίποτα. Απόλυτη ησυχία. Ανεβαίνω ψηλά και αρχίζω το χορό μου. Δεν είμαι στο τσίρκο πια, δεν φωτίζει το νούμερο μου ένας προβολέας αλλά το φεγγάρι. Και εγώ χορεύω για αυτό ένα «χορό στα σύννεφα». Πόση ελευθερία αλήθεια! Όσο δύσκολο και αν είναι το νούμερο μου, κάθε φορά που ταλαντεύομαι στην κούνια ψηλά, πάνω από τα κεφάλια όλων νιώθω ελεύθερη, πως λίγο ακόμα και θα αποκτήσω φτερά και θα πετάξω. Τα χέρια κρατούν με δύναμη πότε τα σκοινιά και πότε την κούνια, και γω χορεύω, χορεύω και τα φώτα αλλάζουν χρώμα, κόκκινο, μωβ, μπλε και καπνοί με τυλίγουν και βυθίζομαι σε μια έκσταση. Δεν φοβάμαι, ποτέ δεν φοβήθηκα.

  Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα στο τσίρκο. Ήμουνα δεν ήμουν πέντε χρονών. Όταν φτάσαμε έξω από την τεράστια τέντα και είδα τα χρώματα και τις λαμπερές φωταγωγημένες μαρκίζες εντυπωσιάστηκα. Και μετά όταν μπήκαμε μέσα, τα φώτα, ο κόσμος, η μουσική και όλη η γιορτινή ατμόσφαιρα με μάγεψαν. Το ερωτεύτηκα. Και όταν πιο μετά βγήκε στην σκηνή εκείνη, τότε ήταν που αποφάσισα ότι αυτό ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Θυμάμαι ακόμα το πρόσωπό της, τα μακριά κόκκινα μαλλιά της και την κόκκινη στο χρώμα της φωτιάς στολή της. Κάρφωσα τα μάτια μου πάνω της και δεν έβλεπα τίποτα άλλο. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά κάθε φορά που στριφογυρνούσε κάνοντας τα ακροβατικά της. Και αυτή συνεπής στις ασκήσεις που εκτελούσε τις έκανε να μοιάζουν σαν το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Αυτό θα έκανα και γω. Θα γινόμουν ακροβάτης σε τσίρκο.

  «Μπράβο, μπράβο!» ακούστηκε το κοινό και το χειροκρότημα τους με ξύπνησε από το όνειρο. Μια βαθειά υπόκλιση, ένα τελευταίο χαμόγελο και τέλος για μια ακόμη φορά. Αύριο πάλι, σκέφτομαι, θα πετάξω αύριο πάλι, μία στην πρόβα και μία στην παράσταση. «Μπράβο Νατάλια, καλά τα πήγες κι απόψε», με ένα μου νεύμα ευχαριστώ τον Πατρίκο και μπαίνω στο τροχόσπιτό μου. Επιστροφή στην πραγματικότητα. Βγάζω τη στολή και φοράω μια άνετη ρόμπα. Πηγαίνω στον καθρέφτη και με ένα μαντήλι βγάζω τις μπογιές από το πρόσωπό μου. Όσο και αν προσπαθώ δεν βλέπω πια την μικρή που είχε όνειρο να γίνει ακροβάτης, χάθηκε. Χάθηκε κάπου ανάμεσα στις τόσες μετακινήσεις από χώρα σε χώρα, από πόλη σε πόλη, από έρωτα σε έρωτα. Όταν διάλεξα αυτή τη ζωή δεν ήξερα πόση μοναξιά θα γνώριζα. Όταν ακόμα έβλεπα τη μικρή στον καθρέφτη αυτή η μοναχική ζωή δεν με τρόμαζε αλλά τώρα που η μικρή είχε  ξεθωριάσει έχω αρχίσει να πιστεύω ότι το τίμημα της ελευθερίας μου είναι η μοναξιά. Θυμήθηκα ένα τραγούδι παραδοσιακό που είχα ακούσει σε μια από τις περιπλανήσεις μου « με τον καιρό να’ ναι κόντρα έχει τιμή σαν πετάς να μένεις μόνος, να μένεις μόνος», αρχίζω να το σιγοτραγουδάω καθώς χτενίζω τα μαλλιά μου και νιώθω καλύτερα.

   Αύριο σε μια άλλη πόλη θα πετάξω πάλι και αυτό φτάνει για τώρα. Και όταν δεν θα μπορώ να πετάω πια θα βρω μια ήσυχη μεριά του κόσμου να ονειρεύομαι και να θυμάμαι. Έτσι ξεγελάω τον εαυτό μου και συνεχίζω. Και κάθε βράδυ στην παράσταση, κάτω απ’ το δυνατό μωβ φως ενός προβολέα θα χορεύω, θα εκτελώ το πρόγραμμά μου με ακρίβεια, ηρεμία και αυτό θα γαληνεύει την ψυχή μου. Μήπως τελικά όλοι αυτό δεν ψάχνουν;