Η Μελίνα και ο Αδερφούλης της

Μικρή Ιστορία
της Ρένιας Δημητροπούλου

Όλα έχουν αλλάξει τον τελευταίο καιρό από τότε που η μαμά μου γέννησε τον μπέμπη. Πριν γεννηθεί ο μπέμπης, η μαμά και ο μπαμπάς με ρωτούσαν κάθε μέρα πώς περνάω στο σχολείο, κοιτούσαν τις ζωγραφιές μου και έπαιζαν συνέχεια μαζί μου. Τώρα ασχολούνται συνέχεια με τον μικρό. Δεν μου δίνουν σημασία. Σήμερα το μεσημέρι που γύρισα σπίτι μετά το σχολείο, η μαμά και ο μπαμπάς δεν με φίλησαν όπως κάνουν συνήθως, αλλά έπαιζαν με τον μπέμπη.

«Τί έχεις Μελίνα μου; Είσαι άρρωστη;», ρωτάει η μαμά.

«Όχι μαμά. Καλά είμαι!», της απαντάω θυμωμένη.

«Και τότε γιατί δεν τρως; Συνέβη κάτι;».

«Όχι τίποτα. Σου είπα είμαι μια χαρά!». 

Είμαι πολύ θυμωμένη με την μαμά που τώρα τελευταία δεν με θέλει και δεν με προσέχει όπως έκανε κάποτε. Σπρώχνω το φαγητό μου μπροστά μου, σηκώνομαι από το τραπέζι και πάω στο δωμάτιό μου να παίξω. 

Φυσικά η μαμά και ο μπαμπάς δεν καταλαβαίνουν πως έφυγα, γιατί ασχολούνται ακόμα με τον μπέμπη. Μόνο αυτόν αγαπάνε! Εμένα καθόλου!

Η πόρτα ανοίγει και η μαμά μπαίνει στο δωμάτιο.

«Γιατί αγάπη μου έφυγες από την κουζίνα;».

«Σου είπα δεν πεινάω! Άσε με να παίξω!».

«Θέλεις να παίξουμε μαζί;».

«Μαζί; Θες να παίξεις μαζί μου;».

«Ναι Μελίνα μου, όπως παίζαμε και παλιά.».

«Ναι αλλά από τότε που γεννήθηκε ο Νικόλας, δεν παίζετε πια μαζί μου, ούτε εσύ ούτε ο μπαμπάς.».

«Δεν έχουμε τόσο χρόνο Μελίνα μου γι’ αυτό. Αλλά πάντα θέλουμε να παίξουμε μαζί σου.».

«Ψέματα! Λες ψέματα! Δεν παίζετε μαζί μου, γιατί δεν με αγαπάτε πια! Αγαπάτε μόνο τον Νικόλα, γι’ αυτό και ασχολείστε συνέχεια μαζί του!», είπα κλαίγοντας.

«Τί λες Μελίνα μου; Φυσικά και σε αγαπάμε όπως και παλιά. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Είσαι πάντα το κοριτσάκι μας.».

«Όχι! Δεν είναι αλήθεια! Δεν με αγαπάτε. Αν με αγαπούσατε, θα ασχολιόσασταν μαζί μου συνέχεια, όπως κάνατε και παλιότερα. Πες μου μαμά, τί σας έκανα και δεν με αγαπάτε πια;».

«Τίποτα δεν μας έκανες καρδούλα μου!», λέει η μαμά με την γλυκιά της φωνή.

«Έλα πιο κοντά μου να μιλήσουμε. Ο Νικόλας είναι πολύ μικρούλης ακόμα και χρειάζεται περισσότερη φροντίδα. Γι’ αυτό και όταν κλαίει τρέχουμε αμέσως να δούμε τί θέλει. Έτσι κάναμε και με σένα όταν γεννήθηκες. Ήσουν τόσο δα μικρούλα και όταν έκλαιγες τρέχαμε, γιατί ανησυχούσαμε μήπως έπαθες κάτι».

«Ναι αλλά τώρα δεν το κάνετε.».

«Εσύ τώρα πια Μελίνα μου είσαι μεγάλο κορίτσι. Δεν χρειάζεσαι τόση φροντίδα όπως ο Νικόλας μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν σε αγαπάμε πια.», μου λέει η μαμά χαϊδεύοντας τα μαλλιά μου.

«Σας αγαπάμε και τους δύο το ίδιο. Είσαστε τα παιδάκια μας. Απλώς ο Νικόλας μας έχει περισσότερη ανάγκη από φροντίδα. Έχει ανάγκη από την φροντίδα όλων μας. Έχει ανάγκη και την δική σου φροντίδα.».

«Την δική μου;», απαντάω γεμάτη απορία.

«Ναι αγάπη μου την δική σου. Ο αδερφούλης σου δεν μονοπωλεί την δική μας αγάπη. Θέλει και την δική σου αγάπη».

«Ααα, δεν το ήξερα αυτό. Νόμιζα πως αγαπάει μόνο εσένα και τον μπαμπά και πως δεν θέλει να αγαπάτε εμένα πια».

«Όχι κοριτσάκι μου. Θέλει την αγάπη όλων μας. Φυσικά και θέλει και την δική σου αγάπη. Είσαι η μεγάλη του αδερφούλα». 

Ξαφνικά ακούω από μέσα κλάματα.

«Μαμά, πάμε! Ο μπέμπης μας κλαίει! Γρήγορα, να τον φροντίσουμε!».

«Ναι μωρό μου, πάμε.», μου απαντάει η μαμά χαμογελώντας. 

Στο δωμάτιο του Νικόλα είναι ο μπαμπάς και προσπαθεί να τον ηρεμήσει.

Εγώ χαμογελάω στον μπέμπη μας και χαϊδεύοντας το κεφαλάκι του τού λέω:

«Ηρέμησε αδερφούλη μου, μην κλαις. Εγώ είμαι εδώ και ως μεγάλη αδερφούλα σου θα σε προσέχω και θα σε φροντίζω πάντα!». 

Και τότε ο μπέμπης σταματάει να κλαίει και μου χαμογελάει.