Όποιος αγαπάς, ξανάρχεται

Μικρή Ιστορία
της Τουρατζίδου Κικής 

Ήταν ένα ήσυχο καλοκαιρινό βράδυ… Η Δανάη μαζί με την γιαγιά της καθόταν στο μπαλκόνι και χάζευαν το απέραντο χαλί που είχε στρώσει το φεγγαρόφωτο πάνω στην γαλήνια θάλασσα. Η εικόνα απλά είχε συνεπάρει τις σκέψεις και των δύο! Ώσπου, ξαφνικά η Δανάη από το μαγικό αυτό όνειρο που είχε μπροστά της και γυρνά προς την γιαγιά της…

-Γιαγιά μου… λέει δειλά δειλά…να σε ρωτήσω κάτι;;;

-Τι θυμήθηκες πάλι μικρή μου; Απάντησε με το γλυκό και πάντα ήρεμο ύφος της η γιαγιά.

-Βλέπεις τον ουρανό; Δείχνει με το δάχτυλο της η Δανάη.

- Μα φυσικά και τον βλέπω! Της αποκρίθηκε.

-Που πήγαν τα σύννεφα του; Λέει με ένα γεμάτο απορία ύφος.

-Έφυγαν για απόψε! Πήγαν να συντροφέυσουν τα όνειρα άλλων παιδιών μακριά από εδώ…

-Και το φεγγάρι; Γιατί είναι τόσο φωτεινό απόψε; 

-Γιατί το έστειλαν κάποιοι άλλοι που είναι μακριά, για να μας κρατήσει συντροφιά για απόψε θυμίζοντας τους, απλά και μόνο κοιτάζοντας το…

Η Δανάη συνέχιζε να κοιτάει με απορία την γιαγιά της…

-Και τα αστέρια; Έφυγαν και αυτά σε άλλα παιδάκια;

-Ακριβώς, αστεράκι μου! Και εγώ εξάλλου κάποια στιγμή θα φύγω , μονό που θα κοιτάζω από εκεί ψηλά, παρέα με το φεγγάρι, θα σε καμαρώνω, και θα σε προσέχω σε ότι και αν κάνεις!

Η μικρή Δανάη θύμωσε με την γιαγιά της , στεναχωρήθηκε και δεν μπορούσε με τίποτα να την καταλάβει!

-Και δηλαδή τι μένει βρε γιαγιά;

-Αυτό που μένει σίγουρα παντοτινά είναι η αγάπη μας για όλους αυτούς που φεύγουν. Αυτή δεν φεύγει ποτέ καθώς αυτοί που φεύγουν μένουν για πάντα στην καρδιά και στο μυαλό μας.

Τι ήταν αυτό που εννοούσε η γιαγιά της; Θα το μάθανε άραγε ποτέ;

Τα χρόνια πέρασαν, η Δανάη μεγάλωσε και η αγαπημένη της γιαγιά  μεγάλωσε. Και κάποια μέρα χωρίς να το καταλάβει έφυγε και αυτή. Για πάντα..Η Δανάη ήταν πολύ στεναχωρημένη με το γεγονός ότι δεν θα την ξαναέβλεπε και ότι έφυγε τόσο μακριά της. Ένα βράδυ με πανσέληνο και καθώς καθόταν στο μπαλκόνι, χαζεύοντας το φεγγάρι θυμήθηκε την συζήτηση που είχε κάνει πριν κάτι χρόνια στο ίδιο μέρος με την γιαγιά της. Και τότε ,ναι, επιτέλους κατάλαβε! Η γιαγιά της δεν έφυγε. Είχε δίκιο. Ήταν μαζί της. Βασικά ήταν κάθε μέρα μαζί της, στα όνειρα της, στην σκέψη της και τώρα παρέα με το φεγγάρι να την κοιτάζει και να την κρατάει συντροφιά. Έτσι ,η Δανάη μετά από πολύ καιρό και χωρίς να το καταλάβει, χαμογέλασε και ένιωσε μέσα της μια ηρεμία που μόνο η γιαγιά της κατάφερνε να της εμπνέει. Αποκοιμήθηκε στο μπαλκόνι, παρέα με την γιαγιά της, ώσπου ξημέρωσε μια νέα, καινούργια μέρα πιο αισιόδοξη και λιγότερο μελαγχολική…