Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα

Ιστορία με στοιχεία Διακειμενικότητας και ανατροπής.
της Μπούτλα Κατερίνας 

Ζούσαν κάποτε σε ένα χωριό στο βουνό ένα αγόρι με τη μητέρα του.. Το αγόρι λεγόταν Τζακ, είχε μείνει από μικρός ορφανός και ζούσε μονάχα με την μητέρα του στο σπίτι που τους είχε απομείνει.. Ο Τζακ ήταν κατά καιρούς στη δούλεψη πλούσιων και ισχυρών αντρών μα τώρα είχε καιρό να δουλέψει και τα χρήματα στο σπίτι είχαν σχεδόν τελειώσει.. Η μητέρα του Τζακ στεναχωριόταν πολύ για τα άσχημα οικονομικά τους αλλά στεκόταν πάντα δυνατή μπροστά στο γιο της γιατί δεν ήθελε να την βλέπει να κλαίει.. Αντιθέτως, ήθελε εκείνη να του δίνει κουράγιο και πάντα με χαμόγελο στα μάτια του έλεγε..

-Κάνε υπομονή Τζακ, είμαι σίγουρη, κάποια στιγμή θα είναι καλύτερα τα πράγματα και θα γελάμε..

-«Εγώ θα μένω εδώ να φροντίζω εσένα, μητέρα..» της απαντούσε ο Τζακ και την καθησύχαζε..

Έφτασε όμως μια μέρα που τα πράγματα δυσκόλεψαν πολύ για τον Τζακ και την μητέρα του. Όλα τα τρόφιμά τους είχαν τελειώσει και δεν είχαν να φάνε τίποτα. Η μαμά του Τζακ έκλαιγε τόσο πολύ που το ψωμί που του έκανε να φάει ήταν τόσο αλμυρό από τα δάκρυά της. Όταν ο Τζακ κατάλαβε ότι η μητέρα του είναι στεναχωρημένη της είπε αποφασιστικά..

-«Θα πάω και θα πουλήσω την αγελάδα μας.. Με τα χρήματα που θα πάρω θα αγοράσω τρόφιμα» και πήρε τον δρόμο για την αγορά..

Στον δρόμο που πήγαινε για την αγορά συνάντησε την φίλη του, την Κοκκινοσκουφίτσα, που πήγαινε στο σπίτι της γιαγιάς της για να της δώσει φαγητά και κάποια άλλα πράγματα που χρειαζόταν η γιαγιά της.. Όντας αγαπημένοι φίλοι, μόλις είδαν ο ένας τον άλλον σταμάτησαν να μιλήσουν και να πουν τα νέα τους.. Ο πονηρός λύκος όμως ήταν κάπου εκεί γύρω κρυμμένος περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να φάει την Κοκκινοσκουφίτσα.  Και με μια δρασκελιά, σε λίγη ώρα, είχε κιόλας ρίξει κάτω την Κοκκινοσκουφίτσα και το καλαθάκι της..

-«Βοήθειααααααααα!!! Θεόρατε Θείε μου σε χρειάζομαι..» φώναξε δυνατά η Κοκκινοσκουφίτσα.. και ο λύκος της αποκρίθηκε..

-«Δεν θα προλάβεις! Θα φάω πρώτα τα μεζεδάκια στο καλαθάκι σου και μετά εσένα. Μήπως και τον φιλαράκο σου, τώρα που το σκέφτομαι..»

Ο Τζακ χτυπούσε όσο πιο πολύ μπορούσε το λύκο για να σώσει την φίλη του από τα δόντια του πεινασμένου και πονηρού λύκου.. Τον χτυπούσε με μανία αλλά εκείνος ανένδοτος έτρωγε τα μεζεδάκια του.. Ταυτόχρονα με όλα αυτά, η γη τρανταζόταν από τα τεράστια βήματα που έκανε ο Θεόρατος Θείος της Κοκκινοσκουφίτσας, ο Γίγαντας που ζούσε δυο – τρία σύννεφα πάνω από μια πελώρια φασολιά λίγο πιο πέρα από το δρόμο. Ο Γίγαντας έτρεχε να δει τι συμβαίνει στην ανιψιά του, μα όταν έφτασε τι να δει! Ο κουτός λύκος που προτίμησε να φάει πρώτα τα μεζεδάκια από το καλαθάκι της Κοκκινοσκουφίτσας, έφαγε μάλλον και το ποντικοφάρμακο που είχε ανάμεσα στα πράγματά της η Κοκκινοσκουφίτσα.. Βλέπετε, το σπίτι της γιαγιάς της, παλιό όπως ήταν, είχε γεμίσει από ενοχλητικά ποντικάκια και ζήτησε από την εγγονή της να της φέρει ένα ποντικοφάρμακο..

-«Ωχ.. αγαπημένη μου ανιψιά, τρόμαξα πολύ! Νόμιζα ότι θα πάθαινες κάποιο μεγάλο κακό..» είπε ο Γίγαντας στην ανιψιά του την Κοκκινοσκουφίτσα, κι αυτή του αποκρίθηκε..

-«Χάρη στο κουτό μυαλό του λύκου και στην προσπάθεια του φίλου μου είμαι καλά!»

- «Ε τότε πρέπει να ανταμείψω αυτό το γενναίο αγόρι για την υπεράσπισή του..» είπε με χαρά ο Γίγαντας και χάρισε στον Τζακ μια κότα που έκανε χρυσά αυγά και πολύ χρυσάφι για να περάσει μια ευτυχισμένη ζωή με την μητέρα του..

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα..