Φεγγαρένια Αγάπη

Ιστορία με την αφορμή μιας φωτογραφίας.
της Δημητροπούλου Ρένιας

Όνειρα, ευχές, επιθυμίες… Η Νεφέλη ζούσε πάντα με ένα όνειρο, να αγαπήσει και να αγαπηθεί! Από μικρό κοριτσάκι θυμάται την μητέρα της να της διηγείται παραμύθια και ιστορίες για πρίγκιπες και ιππότες. Πόσο της άρεσε από παιδί ακόμα να κάθεται στο ξέφωτο και να χάνεται στις σκέψεις της! Εκεί πάντα στεκόταν αμίλητη, ασάλευτη σχεδόν και έκανε όνειρα για το μέλλον. Ποτέ ως τώρα τα όνειρά της δεν είχαν μία συγκεκριμένη μορφή. Ήταν πάντοτε θολά, ασαφή τοπία με μία ξέχειλη δόση έρωτα. Ποτέ μέχρι τότε στα όνειρά της δεν είχε πλάσει σε ένα πρόσωπο την μορφή της αγάπης. Ποτέ μέχρι εκείνο το καλοκαίρι που η μοίρα είχε άλλα σχέδια... Τότε ήταν που ο Κουζέϊ, ένας νεαρός ζωγράφος από την Σμύρνη επισκέφτηκε την Σαντορίνη για να εμπνευστεί από τα όμορφα τοπία της και να δημιουργήσει τον κεντρικό πίνακα της νέας του έκθεσης. Μετά από μία περιήγηση στο νησί, βρήκε αυτό που αναζητούσε σε ένα μαγευτικό ξέφωτο. Κάθε βράδυ πήγαινε εκεί προσπαθώντας να αποτυπώσει την μαγεία που χάριζε στο τοπίο η νύχτα. Ένα βράδυ καθώς ζωγράφιζε, το βλέμμα του έπεσε πάνω σε μία νεαρή, γυναικεία μορφή της οποίας το φως του φεγγαριού έλουζε τα μακριά, κατάξανθα μαλλιά. Στο πρόσωπό της ένιωσε πως βρήκε την μούσα του. Έσπευσε να την γνωρίσει και να της ζητήσει να την ζωγραφίσει. Από την πρώτη στιγμή υπήρξε μία αμοιβαία έλξη, η οποία εξελίχθηκε σε έναν όμορφο, καλοκαιρινό έρωτα. Το καλοκαίρι όμως τελείωσε και ο Κουζέϊ είχε πλέον επιστρέψει στην Σμύρνη για να οργανώσει την έκθεσή του. Οι μήνες περνούσαν και η απουσία της Νεφέλης έκανε την καθημερινότητά του ανούσια, πλέον είχε καταλάβει πως αυτή η γυναίκα έμελλε να είναι το άλλο του μισό. Τα ίδια συναισθήματα πλημμύριζαν και εκείνη. Κάποιος έπρεπε να κάνει το πρώτο βήμα. Ποιος όμως; Η Νεφέλη δεν ήξερε που να τον αναζητήσει. Εάν την αγαπούσε θα επέστρεφε εκείνος. Για αυτό και κάθε βράδυ τον περίμενε εκεί, εκεί που ξεκίνησαν όλα. Εκείνο το βράδυ ονειρεύτηκε και πάλι την αγάπη. Αυτήν την φορά όμως ήξερε τί μορφή να της δώσει. Την μορφή του. Δύο σύμμαχοι του έρωτα, το φεγγάρι και η μοίρα συνωμότησαν μυστικά για να ξανασμίξουν, φέρνοντάς τον επιτέλους κοντά της. Μέσα στην μαγεία αυτής της νύχτας και κάτω από την λάμψη του φεγγαρόφωτου, οι δύο ερωτευμένοι είδαν ένα αστέρι να πέφτει και αγκαλιασμένοι έκαναν μία ευχή, «Να είναι για πάντα μαζί…».