Έρωτας σαν...Βαρδάρης

Ιστορία με την αφορμή μιας φωτογραφίας.

της Τουρατζίδου Κικής 

Η Λένα ταξίδευε με το λεωφορείο , όπως συνήθιζε τα τελευταία χρόνια, κάνοντας την κλασσική διαδρομή Κομοτηνή- Θεσσαλονίκη. Φοιτήτρια νομικής σπούδαζε και το αγαπούσε πολύ. Στο λεωφορείο οι σκέψεις της ταξίδευαν σε όλα τα αγαπημένα πρόσωπα που επρόκειτο να συναντήσει τώρα που πλησίαζαν οι γιορτές. Όλα τα σκεφτόταν! Τι θα κάνουν  με τα κορίτσια, που θα βγούνε, τι θα φορέσει τη πρωτοχρονιά και πόσο πολύ ήθελε να κάνει εκείνες τις ατέλειωτες βόλτες στην Τσιμισκή , χαζεύοντας τις βιτρίνες. Όλα τα υπολόγιζε, εκτός από ένα πράγμα…

Τα Χριστούγεννα κύλισαν όμορφα, οικογενειακά. Η Θεσσαλονίκη είχε φορέσει τα καλά της και τα στολίδια σε συνδυασμό με τα χιλιάδες φωτάκια την έκαναν ακόμη πιο φωτεινή από ότι είθισται άλλωστε να είναι. Το βράδυ της πρωτοχρονιάς θα άλλαζαν το χρόνο στο σπίτι της θείας της και μετά θα έβγαινε με τις φίλες της, όπως είχε παράδοση. Η Λένα ανυπόμονη και με θέληση να βοηθήσει όπως πάντα, πήγε από νωρίς στην θεία της να βοηθήσει στις ετοιμασίες. Μπαίνοντας στο σπίτι, όλη της η χαρά και η προσμονή μετατράπηκε σε ένα περίεργο συναίσθημα. Νωρίτερα απ’ αυτήν είχε καταφτάσει στο σπίτι ο Κωνσταντίνος, ανιψίος της θείας της  από τη πλευρά του άντρα της. 

Η Λένα ήταν δημοτικό όταν τον πρωτο συνάντησε σε ένα γιορτινό τραπέζι και θυμάται πως χτυπούσε τότε η καρδούλα της. Φυσικά δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό που της συνέβαινε τότε. Έκτοτε πέρασαν χρόνια και τον ξαναείδε έξω σε μια εκδήλωση. Αυτός ήταν τότε δευτεροετής φοιτητής και  εκείνη μόλις δεκατεσσάρων. Δεν θα ξεχάσει τη εντύπωση που της είχε προκαλέσει η ομορφιά του! Δυσκολευόταν να πιστέψει  ότι είχε αλλάξει τόσο. Ολόκληρος άντρας! Η Λένα τύχαινε να τον βλέπει αρκετά συχνά, τυχαία κάπου έξω πάντοτε, αλλά από μακριά. Το συναίσθημα όταν τον αντίκριζε ήταν πάντα το ίδιο. Η καρδιά της ήταν έτοιμη να σπάσει σε χίλια κομμάτια. Πριν δύο χρόνια, Χριστούγεννα ήταν πάλι, τον είχε συναντήσει, αυτή τη φορά στο μαγαζί που αυτός δούλευε. Πρωτοετής τότε η Λένα και είχε βγει εκεί με τις φίλες της για ένα χαλαρό ποτό. Εκείνη τη φορά δεν παρέμεινε θεατής. Πήγε και συστήθηκε. Εκείνος ευγενικός και χαμογελαστός όπως πάντα, της μίλησε. Άργησε αλλά θυμήθηκε ποια ήταν. Συζήτησαν για αρκετή ώρα. Χάρηκε που τον είδε και αυτός. Η Λένα επέστρεφε Κομοτηνή και όταν γυρνούσε στις γιορτές μερικές φορές τον πετύχαινε μαζί με την ξαδέρφη της και πιαναν καμιά κουβέντα. Πόσες φορές αναστέναζε στην ξαδέρφη της λέγοντας πόσο τον θαυμάζει! Αλλά μέχρι εκεί. Έκανε χαζά όνειρα, σαν αυτά που κάνουν τα κοριτσάκια του δημοτικού.  Τον έβλεπε σαν τον πρίγκιπα που περιμένει κάθε κορίτσι… Ανόητο… Αλλά τα όνειρα εξατμίζονταν όταν επέστρεφε στην καθημερινότητα  της!

Και να τώρα που τον ξαναβλέπει πάλι μπροστά της. Είχε σίγουρα να τον δει και να την δει από το περασμένο Πάσχα. Η Λένα τώρα ήταν φανερά αδυνατισμένη και ούτε να το είχε υπολογίσει, εκθαμβωτικά όμορφη. Μπαίνοντας λοιπόν στο σπίτι της θείας της, ο Κωνσταντίνος ανασηκώθηκε από τον καναπέ και την κοίταξε. Ήταν εμφανές ότι χάρηκε που την είδε! «Πόσο καιρό έχω να σε δω εσένα; Σίγουρα πάνω από χρόνο!» της λέει και σκάει ένα χαμόγελο. Στην μία ώρα που του είχε απομείνει για να φύγει , δεν σταμάτησαν να μιλάνε και να λένε τα νέα τους. Όταν έφυγε, η Λένα έμεινε να τον σκέφτεται. Το πρόσωπου του είχε καρφωθεί στο μυαλό της. «Θα μου φύγει…» , έλεγε ξανά και ξανά στον εαυτό της. Τι αναστάτωση ήταν αυτή που της είχε δημιουργήσει η παρουσία του;

Την επόμενη μέρα, ανήμερα της πρωτοχρονιάς και ενώ διασκέδαζε με τις φίλες της, σε ένα μπαράκι κάπου στην Αριστοτέλους, ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του μαγαζιού και νιώθει του αεράκι του Βαρδάρη να τη χτυπά. Βλέπει την ξαδέρφη της να μπαίνει  και από πίσω της να ξεπροβάλει αυτός με το πρόσωπο του καρφωμένο πάνω της. Πώς βρέθηκε εκεί και γιατί; Το γιατί μπορούσαν να το καταλάβουν όλοι όσοι βρίσκονταν εκεί. Ο Κωνσταντίνος πέρασε όλο το βράδυ συζητώντας και φλερτάροντάς την με τον ιδιαίτερο και διακριτικό του τρόπο. Διεκδίκησε να την ξαναδεί μέσα στις επόμενες ημέρες αλλά η Λένα, πειθαρχημένη όπως πάντα το απέφυγε. Ήξερε τι ερχόταν και φοβόταν πολύ. Για δεύτερο συνεχόμενο βράδυ δεν μπόρεσε να κοιμηθεί. Τι ήθελε ο καινούργιος χρόνος που ερχόταν να της πει; 

Η Λένα επέστρεψε πάλι Κομοτηνή στα μαθήματα της. Είχαν περάσει 4 μήνες και η σκέψη της ταξίδευε στον Κωνσταντίνο αρκετά συχνά. Βασικά, δεν υπήρχε βδομάδα που  να μην έφερνε στο νου της κάποια από της αναμνήσεις της πρωτοχρονιάς. Αλλά μετά πάλι της έφευγε. Έπρεπε να τον ξεχάσει, έλεγε και ξανά έλεγε συνέχεια για να πείσει τον εαυτό της. Ήρθε και το Πάσχα, και όσο και αν το έκρυβε, μέσα της καιγόταν να τον δει κάπου ,έστω και τυχαία. Αλλά για κάποιο λόγο δεν τον πέτυχε πουθενά.

Και μετά έφτασε και η πρωτομαγιά… Πήγανε στο χωριό της οικογενειακά και αποφάσισε τελευταία στιγμή να καθίσει ένα τριήμερο ακόμη. Εξάλλου δεν βιαζόταν να γυρίσει πίσω. Τι το ήθελε; Ίσως για κάποιο λόγο πάλι έγινε και αυτό. Ο Κωνσταντίνος που γνώριζε την άφιξη της , αυτή τη φορά δεν άφησε την ευκαιρία να χαθεί. Ήξερε ότι η κοινή ξαδέρφη τους θα έβγαινε με την Λένα και έτσι αργά το βράδυ εμφανίστηκε στο μαγαζί που ήταν τα κορίτσια. Σαν βαρδάρης πάλι, που με την δύναμη του ήρθε να σηκώσει ότι είχε απομείνει στην Λένα. Την διεκδίκησε ξανά. Αυτή τη φορά όμως δεν του αντιστάθηκε. Αφέθηκε απλά σε αυτό που βρισκόταν μπροστά της. Και έτσι απλά και ξαφνικά ήρθε το πρώτο ραντεβού. Ήταν αργά το βράδυ και περπατούσαν κάπου μετά το Macedonia Palace όταν ο Κωνσταντίνος άνοιξε την καρδιά του. Αμοιβαία τα αισθήματα, κάτι είπε ο καινούργιος χρόνος και σε αυτόν. Η Λένα δεν πίστευε σε αυτά που άκουγε « Θέλω να μου δώσεις την ευκαιρία να σε γνωρίσω, να μπω στη ζωή σου αργά και με σταθερά βήματα…» της ψιθύρισε. Και έτσι κανονίστηκε και το δεύτερο και το τρίτο ραντεβού. Κάνανε ατέλειωτες συζητήσεις, περπατώντας στη αγκαλιά του Θερμαϊκού και κάνοντας όνειρα όπως αυτά που συνηθίζουν δύο ανέμελοι, ερωτευμένοι νέοι. Στα Κάστρα, κάπου κοντά στο πυροβολείο την είχε πάει για να βλέπουν όλη τη πόλη φωτισμένη και εκεί αντάλλαξαν το πρώτο τους φιλί. Κρατιόντουσαν χέρι χέρι και ήταν σαν να κρατούν όλο τον κόσμο. Δεν τους ένοιαζε τίποτα…

Άνοιξαν λοιπόν ένα κεφάλαιο στη ζωή τους και παρέα άρχισαν να γράφουν δειλά δειλά τις πρώτες του σελίδες… Τη συνέχεια την ήξεραν μόνο αυτοί… Το τέλος; Ίσως κανένας…