Σάββατο Χαράματα, εννιά το Πρωί

Ιστορία με την αφορμή μιας φωτογραφίας.

της Λαζαρίδου Ειρήνης

Είναι ένα τραγούδι που σου φωνάζει πως δεν είναι για σένα. Δεν είναι για μένα. Αλλά εγώ θέλω να γράψω τώρα για μένα, και όχι και εσένα. Για εμένα και τη χθεσινή μου ημέρα. Με ξύπνησαν νωρίς. Το ρολόι έδειχνε εννιά και είκοσι. Πρωί και μάλιστα πολύ πρωί. Το δωμάτιο άδειο. Τίποτα για φαγητό. Το προηγούμενο βράδυ δεν είχα κλείσει τις κουρτίνες και έτσι το πρώτο πράγμα που είδα κοιτάζοντας προς το μπαλκονάκι ήταν ένα πανέμορφο σύννεφο. Ντύθηκα γρήγορα με ρούχα ανδρικά και σανδάλια για παπούτσια, πλύθηκα βιαστικά, έπιασα τα μαλλιά μου ψηλή ουρά και κατέβηκα προς τα κάτω. Οι εστίες άδειες. Σάββατο πρωί στις φοιτητικές εστίες κανένας δεν είναι ξύπνιος. Μόνο δυο άτομα και τα αδέσποτα που συχνάζουν στο ισόγειο. Ο φύλακας, κάθε μέρα ευγενικός με χαιρετάει «Μια όμορφη ημέρα να έχετε δεσποινίς!». Η μόνη ευγενική πινελιά σε αυτό το κτήριο. Δεύτερο άτομο, ο άτυχος που ήταν υπεύθυνος να ανοίξει το αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο –νέα μόδα τα αυτοδιαχειριζόμενα χ/όπου χ το οτιδήποτε-. Μάτια με το ζόρι ανοιχτά. Αγόρασα ένα χυμό, σε αυτό το σημείο δεν υπήρχε ιδιαίτερη ευγένεια, ούτε καν ιδιαίτερος λόγος εκτός από

-Πόσο έχει;

-Ένα είκοσι

Περιμένοντας στη στάση διάβασα τα συνθήματα στους τοίχους να περάσει η ώρα. Εξεγέρσεις και επαναστάσεις μας φωνάζουν. Ποιος να εξεγερθεί και να επαναστατήσει; Η Αθήνα βράζει από τη ζέστη και κοιμάται του καλού καιρού Σάββατο χαράματα, στις εννιά το πρωί. Ο γνωστός παππούς της γειτονιάς να γράφει συνθήματα στα πεζοδρόμια με μαρκαδόρο μαύρο ή γαλάζιο. Με το άσπρο του μουστάκι και την περίεργη καμπαρντίνα του, σαν να έχει βγει από ταινία κουλτουριάρικη μυστηρίου. Το αστικό άδειο, κάθισα αναπαυτικά προς τα πίσω. Με σκέψεις μήπως είμαι άτυχη και μπει ελεγκτής. Θα κόψω εισιτήριο με το που πάω στο μετρό υποσχέθηκα στον εαυτό μου για να τον καθησυχάσω. Ο οδηγός να γκαζώνει, βιαζόταν να φύγει. Και εγώ πάλι μόνο που δε βιάζομαι να φύγω! Ένας μήνας ακόμη σε αυτή την πόλη. Και μετά πίσω σπίτι οριστικά. Οριστικά… Ομάδες ΔΙΑΣ σε κάθε δρόμο, πάλι πορείες; Πάλι θα πρέπει να αλλάζω διακόσια λεωφορεία για να φτάσω εκεί που πρέπει; Τσατισμένη κατέβηκα στη στάση. Προσπέρασα τα προξενεία με τις τεράστιες σαν φρούρια πόρτες. Προσπέρασα και τον όμορφο αστυνομικό που μου χαμογέλασε. Έστριψα μαθημένη πλέον στα σωστά δρομάκια για να κόψω δρόμο.

            Με ξύπνησαν το πρωί και μου είπαν πει ότι οι φωτογραφίες μου είναι έτοιμες. Έτοιμες εκτυπωμένες στο πανάκριβο χαρτί τους για να σταλθούν στο διαγωνισμό. Πήρα το ασανσέρ και ανέβηκα στο δεύτερο όροφο του κτηρίου που είναι το τυπογραφείο. Καμιά διάθεση για να μου εξηγήσουν από πού τις παίρνω. Να πάω ξανά σε καμιά ωρίτσα. Σε καμιά ωρίτσα; Νευρίασα αλλά το προσπέρασα, κατέβηκα από τις σκάλες, να ξεδώσω λίγο το θυμό μου. Έστριψα προς τον κεντρικό δρόμο. Η πλατεία Συντάγματος μπροστά μου. Οι σκεϊτάδες να έχουν πιάσει ήδη το πόστο τους στα σκαλοπάτια. Και οι άστεγοι που ζητάνε βοήθεια στην έξοδο από το μετρό.

            Αγόρασα ένα κουλούρι με σουσάμι από τον Πακιστανό κουλουρά. Κάθισα στο παγκάκι παρέα με έναν σκύλο  που με κοιτούσε στα μάτια. Το δεξί του αυτί ήταν κομμένο, ποιος ξέρει σε τι μάχη είχε μπλεχτεί για να έχει τέτοια τραύματα. Το βλέμμα μου έπεσε σε έναν ηλικιωμένο κύριο, ήσυχος να περπατάει στο γρασίδι παραπέρα. Βγάζει όπλο από την τσέπη του και αυτοπυροβολείται.

            Γύρισα στο σπίτι λίγο αργότερα. Στο δωμάτιό μου, σε ένα κτήριο που μένουν πάνω από οχτακόσια άτομα. Δεν πήρα τις φωτογραφίες. Το τηλέφωνο από το τυπογραφείο φώτιζε την οθόνη από το κινητό μου. Οι κουρτίνες ακόμη ανοιχτές. Δεν είχε ούτε ήλιο, ούτε συννεφιά. Η μπαλκονόπορτα είναι χαλασμένη, δεν κλείνει, χωνόταν το αεράκι από τις χαραμάδες στο δωμάτιο. Η Αθήνα ατελείωτη κάτω από τον έκτο όροφο των εστιών. Άλλοι τρεις όροφοι από πάνω. Ακόμη ησυχία. Ακόμη η πόλη κοιμάται; Στο μυαλό μου συνεχώς αναβοσβήσει ένα ποιηματάκι. Μια με φωνή ειρωνική, μια με φωνή θλιμμένη. Μια νευρικά και μια κλαίγοντας.

-Κάνε μια ευχή με μια λέξη

-Όχι πόνος

-Αυτές είναι δύο

-Στ’ αρχίδια μου

(το ποίημα είναι του Γ.Αγγελάκα, έχει τίτλο «μια ευχή», από την συλλογή «πώς τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε»)