Ιστορία με την αφορμή μιας φωτογραφίας.
της Μουρατίδη Παρασκευής Σταυρούλας
Η Αθωότητα ψελλίζει ''Σαγαπό''
δειλά-δειλά
και το αιώνιο σιγουρεύει.
Το ντύνει στα ροζ και το προσφέρει
τρυφερά.
Η Ανυπομονησία, όμως, διεκδικεί τη θέση της
και επιβάλει το ''Σε θέλω''.
Πλημμυρίζει το τοπίο με κόκκινο,
παθιασμένα.
Το Ώριμο περιμένει τη σειρά του
στην πολυθρόνα του ''Σ' αγαπώ'',
ακουμπώντας στα γαλάζια μαξιλάρια τ' ουρανού
που δεν αλλάζουν χρώμα,
ήρεμα.
Μα τελευταίο το ''Σ' αγαπάω'' περιμένει
ν' αποκτηθεί απ' το Κάποτε ή το Για πάντα.
Λευκό. Βαθύ.
Αληθινό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου