Πετώντας στα Σύννεφα...

Ιστορία με την αφορμή μιας φωτογραφίας.

της Ματίνας Κορδέλα

Πολλές φορές έχει τύχει να ακούσουμε την έκφραση «Ε, δεν ακούς, πετάς στα σύννεφα;». Ωστόσο, κοιτάζοντας τη συγκεκριμένη φωτογραφία, παρατηρείς ότι όντως πετάς στα σύννεφα! Είναι από τις λίγες στιγμές, και μάλιστα για μένα ήταν η παρθενική μου, που είχα την ευκαιρία να πραγματοποιήσω την πρώτη μου πτήση. Ήταν στην πενθήμερη που πήγα στη Ρόδο με το σχολείο μου. Δεν ξέρω αν το άγχος, ο ενθουσιασμός και η αδρεναλίνη ήταν οξυμένα από το αεροπλάνο ή την εκδρομή. Το σίγουρο είναι ότι η αίσθηση ήταν μοναδική! Νιώθεις ότι μετά την απογείωση, τίποτα δεν έχει σημασία. Απλώς, κάθεσαι και χαζεύεις τον απέραντο ουρανό και τα σύννεφα που σχηματίζουν διάφορες μορφές. Η θέα σου κόβει την ανάσα! Όλα απλώνονται από κάτω και εσύ είσαι ο κυρίαρχος των αιθέρων.

Μετά το πρώτο μούδιασμα, αρχίζουν οι σκέψεις, οι πολλές σκέψεις. Αφήνοντας το έδαφος είναι σαν να αφήνεις και ένα κομμάτι του εαυτού σου κάτω στη γη και το υπόλοιπο συνεχίζει μαζί σου στον αέρα. Νιώθεις ότι είσαι ένα πουλί και όπως τα πουλιά πετούν με τα φτερά τους όπου εκείνα επιθυμούν, έτσι και εσύ κάνεις φτερά τη σκέψη σου και περιπλανιέσαι όπου επιθυμείς. Τότε έρχονται στο μυαλό όλα εκείνα που σε κάνουν να μελαγχολείς αλλά ταυτόχρονα και να ενθουσιάζεσαι, εκείνα που σε νευριάζουν αλλά και εκείνα που σε κάνουν να χαίρεσαι, εκείνα που σε απογοητεύουν αλλά και εκείνα που σε κάνουν να ελπίζεις. Είναι η στιγμή που αφήνεσαι στις σκέψεις και χάνεσαι στον ειρμό τους. Μπορεί η αεροσυνοδός που σου λέει να δέσεις τη ζώνη σου ή ο διπλανός σου που θέλει να σηκωθεί να σε επαναφέρει για λίγο στην πραγματικότητα αλλά μετά από λίγο, χάνεσαι και πάλι στη μαγεία της πτήσης.

Πάντα φοβόμουν τα αεροπλάνα και δεν πίστευα ποτέ ότι θα μπορούσα να χαρώ τόσο πολύ μια πτήση αλλά τελικά η πραγματικότητα διέψευσε τη φαντασία. Ήταν πολύ καλύτερο απ’ό,τι φανταζόμουν! Ίσως γιατί πηγαίναμε εκδρομή, ίσως γιατί αντιμετώπισα τον φόβο μου και τον νίκησα. Όπως και να ’χει, η εμπειρία ήταν μοναδική! Μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις «ήρθε» μια μικρή ζήλεια να «φωλιάσει». Ζήλεια προς τους πιλότους και τις αεροσυνοδούς που είχαν επιλέξει δύο τόσο ωραία επαγγέλματα και είχαν την ευκαιρία να πετούν σχεδόν καθημερινά. Όμως, μετά από λίγο σκέφτηκα ότι έστω και αυτή τη φορά, αφού είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω με αεροπλάνο, ήμουν και εγώ τυχερή.

Το ταξίδι μου στη Ρόδο ήταν μία από τις καλύτερες εμπειρίες στη ζωή μου. Αυτή η φωτογραφία θα είναι το ενθύμιο που θα μου θυμίζει πάντα αυτή την υπέροχη αίσθηση της απογείωσης και παράλληλα την πενθήμερη εκδρομή με το σχολείο μου. Όποτε την κοιτάζω, θα με μεταφέρει, έστω και προσωρινά, σε εκείνες τις πέντε μέρες όπου το άγχος των εξετάσεων εξαφανιζόταν και ένιωθες να πετάς από ευτυχία, όπως πετά το αεροπλάνο στα σύννεφα. Ένιωθες κυριολεκτικά να «πετάς στα σύννεφα….!»