Ηλιόχαρη Μέρα

Ιστορία με την αφορμή μιας φωτογραφίας.

της Σταϊκοπούλου Μαρίας 

Μια μέρα αλλιώτικη από τις άλλες, σαν αυτές της Δημιουργίας του κόσμου, ήμουν σε λιβάδι απέραντο και άσπαρτο. Όσο κι αν κοίταζα τριγύρω, στο βλέμμα μου δεν υπήρχε κανένα εμπόδιο, ούτε καν ο ορίζοντας. Δεν σπατάλησα άλλο χρόνο για το θαυμασμό του τοπίου. Έπρεπε να φέρω έγκαιρα εις πέρας τη σοβαρότερη αποστολή της ζωής μου, να φυτέψω τα Φυτά της Αλλαγής. Υπενθυμίζω, τα Φυτά της Αλλαγής, είναι εκείνα που το φάγωμα των καρπών τους επιφέρει αλλαγές στην πνευματική υπόσταση του ανθρώπου. Προς το καλό; Προς το κακό; Άγνωστο, γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή και επιμέλεια στην επιλογή των καρπών τους. Τα διαφοροποιητικά χαρακτηριστικά του καλού και κακού καρπού είναι δυσδιάκριτα.

Κρατώντας στα χέρια μου τους σπόρους των Φυτών της Αλλαγής, περπατώντας με ανάλαφρο βήμα σύμφωνο με τον ρυθμό ενός σκοπού και με τον ακτινοβόλο Ήλιο-Ηλιάτορα ως φίλο και προστάτη άρχισα αμέσως τη δουλειά. Κάθε φορά που συνειδητοποιούσα τα αστεία που κρυφά μου ψιθύριζε ο Ήλιος-φίλος στο αυτί ακούγονταν τα γέλια μου επαναλαμβανόμενα λόγω της ηχούς και συνέχιζα αμέριμνη το έργο μου. Κάθετος, σαν την αλήθεια, πάντα ο ήλιος στον κεντρικό του θρόνο δεν επέτρεπε να δημιουργηθούν σκιές. Πού και πού, στην αρχή μονάχα, γύρναγα να ελέγξω αν φυτρώνουν τα σπαρτά μου. Όλα κυλούσαν ομαλά, σαν το νερό στο ρυάκι του χρόνου, που δεν έχει πέτρες να το εμποδίζουν. Κάποτε, μετά από ώρες ξέγνοιαστης εργασίας γύρισα και κοίταξα. Τα δέντρα ήδη ήταν φυτρωμένα! Μα υπήρχε και κάτι άλλο. Πίσω. Μακριά. Κάτι που κρυβόταν καλά και έμοιαζε σα να μην υπάρχει. Ω! Τι απάτη! Δεν την πρόσεξα! Συνέχισα ακάθεκτη!

Ο Ήλιος-φίλος μου σχεδόν με διέταξε: Κοίταξέ με! Μα εγώ δεν τον κοίταξα, γιατί ο ήχος της φωνής του μαρτυρούσε τον πανικό που ένιωθε και κατάλαβα πως κάτι πήγαινε στραβά. Στράφηκα αμέσως εκεί που οι αχτίδες του ακουμπούσαν, στα σπαρτά. Όντως, τα δέντρα αλλαγής είχαν γίνει πύργοι πελώριοι, άσπροι, ημιδιαφανείς, διαφανείς. Εκατοντάδες πύργοι υπήρχανε παντού και συνέχιζαν να γεννιούνται από της γης το υπογάστριο αβίαστα. Τόσο γρήγορα, τόσοι πολλοί. Ξεπηδούσαν και έκλειναν μέσα τους ό,τι υπήρχε ήδη σε εκείνο το μέρος. Έτσι και εγώ πολύ γρήγορα βρέθηκα μέσα σ’ έναν από αυτούς. Στην αρχή δεν το κατάλαβα γιατί ήταν διαφανής και κοίταζα τριγύρω. Με συνεπήρε το γεγονός ότι οι πύργοι φύτρωναν και φύτρωναν και φύτρωναν, χωρίς την ανάγκη των σπόρων που ήταν σφικτά κλεισμένοι στα τρεμάμενα χέρια μου. Μόνοι τους πολλαπλασιάζονταν, ακατανόητα πως. Πέρασαν μέρες και μέρες παραμένοντας εγώ στην ίδια ακριβώς θέση. Ακούνητη σαν πύργος, εξωτερικά, γιατί μέσα μου ήμουν βαθιά κλονισμένη. Κάποτε πήγα να προχωρήσω και χτύπησα στο γυάλινο τοίχο του. Ήμουν πλέον συνειδητά περιορισμένη!

Μια εκκωφαντική ιαχή βγήκε σπαραχτικά από το στόμα μου. Πέραν του ξεσπάσματος αυτού τίποτα άλλο δεν εξωτερίκευσα από την εσωτερική ταραχή μου. Δεν έκλαψα καθόλου. Όχι πως δεν ήθελα, αλλά δεν γνώριζα τις επιδράσεις των δακρύων πέφτοντας στο χώμα. Φοβόμουν μη λειτουργούσαν ευεργετικά και δυνάμωνε ο πύργος μου και από διαφανής γινόταν αδιόρατος άσπρος. Πίεζα τα μάτια μου μη στάξουν. Έσφιγγα τα χέρια μου τους καρπούς μη χάσουν. Έσκυβα το κεφάλι μου χαμηλά προς το χώμα. Ένιωθα τα πόδια λίγο να αντέχουν ακόμα. Έτσι, πολύς καιρός, νομίζω, πέρασε. Το διάστημα αυτό και ο Ήλιος, σκεφτόμουν, πως με απέρριψε.

Όμως, μια άλλη μέρα, αλλιώτικη και αυτή σαν της Δημιουργίας, είδα το δικό μου φίλο, τον Ήλιο, που λάθος τον είχα κατηγορήσει για προδοσία. Στάθηκε από πάνω μου, έφεξε παντού και συνειδητοποίησα την έλλειψη της ελευθερίας μου για άλλη μια φορά. Ήμουν απελπισμένα εγκλωβισμένη και εγκλωβισμένα απελπισμένη. Δεν άντεξα άλλο να συγκρατώ τα δάκρυά μου. Τα ελευθέρωσα και χίμηξαν έξω σαν θαλασσινό κύμα, με την ίδια ορμή, με το ίδιο αλάτι, γι’ αυτό δεν θέριεψε ο πύργος μου. Ακριβώς, τη στιγμή εκείνη ο Ήλιος έφεξε ακόμη πιο πολύ, δείχνοντας τα τοιχώματα του δυνάστη της ελευθερίας μου. Κατάλαβα τι υπονοούσε. Ο πύργος μου ήταν γυάλινος. Ναι, ήταν από γυαλί! Θάρρεψα! Καθώς το βλέμμα μου διαπερνούσε τον Ήλιο μου, μου επιβεβαίωσε τη λύση που μόλις αντιλήφθηκα και του έγνεψα καταφατικά!

Πέταξα τους σπόρους στο αλμυρό νερό των δακρύων που μούσκευε τα πόδια μου και έλιωσαν. Φόρεσα το βαθύτερο βλέμμα μου και το χάρισα στον Ήλιο μου. Με ταυτόχρονες κινήσεις απλώσαμε τα χέρια και πιαστήκαμε. Κλείσαμε τα μάτια και ενωθήκαμε! Πηγαία λάβα εκλύαμε από το εσωτερικό μας και το γυαλί διαφανές, ημιδιαφανές, λευκό, όλων των πύργων, έλιωσε με ευκολία και έγινε τρεχούμενο νερό να ποτίζει δια παντός το δέντρο μας, αυτό της Ευτυχίας!