Η Μελωδία του Κόσμου

Ιστορία βασισμένη σε Φανταστικό Διώνυμο.
Νότα-Περιστέρι
της Λαζαρίδου Ειρήνης

Μια φορά κι έναν καιρό, γράφτηκε η πιο όμορφη μελωδία και η πρώτη της νότα ήταν η Ντο. Πόσο περήφανη ήταν η Ντο που αυτή ξεκινούσε την πιο εντυπωσιακή μουσική που γράφτηκε ποτέ στον κόσμο. Είχε ακούσει μάλιστα το μουσικό που τη συνέθεσε να λέει  « Η Ντο είναι η πιο χαρούμενη και συγχρόνως η πιο μελαγχολική νότα! Σαν να κρύβει τα μυστήρια όλου του κόσμου!». Η Ντο ήταν ευτυχισμένη πρώτη στο μεγάλο πεντάγραμμο που ήταν στηριγμένο στο πιάνο του συνθέτη.

            Έφτασε εκείνη η μέρα που ο γνωστός συνθέτης θα παρουσίαζε  τη μελωδία στην πολιτεία του. Όλοι οι άρχοντες θα ήταν εκεί. Και όλοι οι πολίτες θα ερχόντουσαν από τα βουνά και τα νησιά.

            Μα ο συνθέτης ως γνωστός καλλιτέχνης ήταν ξεχασιάρης και πετούσε στις μουσικές του σκέψεις. Όταν κατάλαβε την αργοπορία του βιαστικός μάζεψε τα πεντάγραμμά του και έτρεξε προς το Μουσικό Μέγαρο. Πέρασε μέσα από στενάκια, πέρασε και από πλατείες. Η Ντο αγχωμένη κοιτούσε τα περιστέρια που πετούσαν γύρω τους. Σηκώνει το χέρι του ο Συνθέτης να τα διώξει, φωνάζει «ξου-ξου» και τρέχει.

            Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή η Ντο γλιστράει από το πεντάγραμμο της και πέφτει στο πλακόστρωτο. Φωνάζει και ξαναφωνάζει η Ντο βοήθεια, μα ο συνθέτης βιαστικός είχε φύγει. Η Ντο απελπίστηκε.

«Γιατί κλαις ψιχουλάκι;» την πλησιάζει και τη ρωτάει ένα περιστέρι, παχουλό και λιγάκι ξεπουπουλιασμένο.

«Ψιχουλάκι; Μα εγώ δεν είμαι ψίχουλο! Εγώ είμαι μια νότα και μάλιστα νότα εντυπωσιακή και πολύ σημαντική!» λέει η Ντο.

«Τότε τι κάνεις εδώ στο δρόμο μαζί με τα ψίχουλα;» επιμένει το περιστέρι.

Του είπε η Ντο την ιστορία της και το περιστέρι παρακολουθούσε προσεκτικά κουνώντας το κεφάλι του χαρακτηριστικά.

«Και έτσι τώρα ποτέ δε θα ακουστεί αυτή η όμορφη μελωδία τον κόσμο, γιατί εγώ έπεσα!», τελειώνει η Ντο.

«Ξέρεις Ντο…» της λέει σκεπτικό το περιστέρι, « ίσως εγώ μπορώ να βοηθήσω, μόνο ανέβα εδώ πάνω στα φτερά μου».

Ανέβηκε η Ντο και το περιστέρι την πήγε πάνω ψηλά στις φωλιές όλων των πουλιών της πολιτείας. Της δείχνει όλα τα πουλιά που πετούσαν τριγύρω και της λέει «Μπορείς να τους μάθεις τη μελωδία;».

            Η Ντο χαμογέλασε, ήταν σίγουρη ότι μπορούσε να τα καταφέρει. Ήξερε αυτή τη μελωδία απ’ έξω και ανακατωτά!

            Και τα πουλιά την έμαθαν και ξεχύθηκαν να την τραγουδήσουν σ’ όλη την πολιτεία και παραέξω. Στους άρχοντες και στους πολίτες. Στα βουνά και στα νησιά. Και μέχρι και σήμερα παντού την τραγουδάνε.