Πετάει ο Ιπποπόταμος;

Ιστορία βασισμένη σε Φανταστικό Διώνυμο.

της Ειρήνης Χαλκιά

Ποιος μπορεί να φανταστεί έναν ιπποπόταμο να πετάει; Λίγο δύσκολο να γίνει μιας και οι ιπποπόταμοι είναι από τα πιο βαριά ζώα του πλανήτη και δεν έχουν καν φτερά για να πετάξουν. Εγώ όμως ξέρω έναν ιπποπόταμο που  κατέφερε να πετάξει και να δει τη γη από ψηλά και να διασχίσει τον ουρανό όπως τα πουλιά. 

Ο ιπποποταμάκος αυτός ζούσε στη ζούγκλα μαζί με τη μαμά του και διασκέδαζε πολύ να κολυμπάει στο νερό, να ξαπλώνει στην πλάτη της μαμάς του και να παίζει με τα άλλα ιπποποταμάκια. Μια μέρα την ώρα που ήταν ξαπλωμένος στη ράχη της μητέρας του είδε στον ουρανό έναν αετό που πετούσε αγέρωχα και έκανε βόλτες τόσο κοντά στον ήλιο. Αμέσως η καρδιά του ζήλεψε. Και τι δεν θα έδινε να μπορούσε να πετάξει κι αυτός! Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ήταν που το αποφάσισε: όταν μεγάλωνε θα γινόταν πουλί!! Όπως όμως πολύ καλά ξέρετε ένας ιπποπόταμος δεν μπορεί να μεγαλώσει και να γίνει πουλί, απλά θα γίνει ένας μεγάλος ιπποπόταμος. Αυτό ακριβώς άρχισαν να του λένε όλοι και μάλιστα οι φίλοι του τον κορόιδευαν. « Μα δεν μπορείς να πετάξεις και να γίνεις πουλί, δεν βλέπεις την χοντρή κοιλιά που έχεις; Και πως περιμένεις να πετάξεις αφού δεν έχεις φτερά;» του έλεγαν και χασκογελούσαν. Ο ιπποποταμάκος στεναχωριόταν πολύ και έτσι αποφάσισε να μην τους ξαναπεί τίποτα, αλλά συνέχιζε να ελπίζει ότι κάποιο θαύμα θα γινόταν και ίσως να έβγαζε φτερά και έτσι κάποια στιγμή να πετούσε.

Και συμβαίνει πολλές φορές και όταν θέλεις κάτι πολύ και με όλη σου τη δύναμη, αυτό να πραγματοποιείται. Έτσι λοιπόν μια μέρα στη ζούγκλα , κοντά στην όχθη του ποταμού που ζούσε η αγέλη του ιπποπόταμου, ήρθαν κυνηγοί. Ο ήχος από τις ριπές των όπλων τρόμαξε τους ιπποπόταμους  και κάποιοι άρχισαν να τρέχουν στη ζούγκλα, ενώ οι πιο δυνατοί έμειναν για να τα βάλουν με τους εχθρούς που χαλούσαν την ηρεμία τους. Η μαμά και το ιπποποταμάκι μπήκαν στην ζούγκλα και κρύφτηκαν μέσα στην πυκνή βλάστηση. Όταν οι κυνηγοί έφυγαν η μαμά του προσπάθησε να σηκωθεί για να επιστρέψουν στο ποτάμι τους αλλά είχε σπάσει το πόδι της και δεν μπορούσε να κινηθεί. Το ιπποποταμάκι άρχισε να κλαίει αφού δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο για να τη βοηθήσει. Αφού έκλαψε πολύ ώρα, ύστερα αποκαμωμένο ξάπλωσε στην αγκαλιά της και αποκοιμήθηκε.

Άνοιξε τα μάτια του από το δυνατό φως του ήλιου. Και όταν τα άνοιξε δεν ήταν πια μέσα στη ζούγκλα, χωμένο στους θάμνους, αλλά ψηλά στον ουρανό και η ζούγκλα βρισκόταν στα πόδια του. Πίστεψε ότι έβλεπε όνειρο αλλά όλα ήταν τόσο ζωντανά. Πετούσε στα αλήθεια χωρίς φτερά. Κοίταξε κάτω και είδε το πράσινο χαλί και το ποτάμι που σαν μια καφετιά κορδέλα ζωγραφιζόταν πάνω του. Σαστισμένο από την χαρά του έψαξε για τη μαμά του που βρισκόταν δίπλα του, με ένα περίεργο λευκό ύφασμα στο πόδι της. Και πιο γύρω το μεγάλο μεταλλικό πουλί, αυτό που τους είχε πάρει στην αγκαλιά του, τους έσωσε και πραγματοποίησε το όνειρό του να πετάξει. Το ελικόπτερο. Το ιπποποταμάκι πήρε μια βαθειά αναπνοή και έκλεισε τα μάτια του, ήθελε να κρατήσει αυτή τη στιγμή για πάντα μέσα του. Είχε πετάξει, είχε δει ότι βλέπουν τα πουλιά και τώρα πια μπορούσε να γυρίσει στο σπίτι του στο ποτάμι και μεγαλώνοντας να γίνει απλά ένας μεγάλος ιπποπόταμος. Ένας μεγάλος ιπποπόταμος όμως που είχε καταφέρει, έστω και για μια στιγμή στη ζωή του να πετάξει ψηλά στον ουρανό.